Από τις αρχές της άνοιξης κι ενώ η πανδημία μάς κρατούσε ακόμη μέσα στο σπίτι, άρχισαν οι εργασίες αποκατάστασης και διαμόρφωσης της Κοιλάδας της Αγίας Βαρβάρας.

Τα αυτοδιοικητικά και τα βουλευτικά παπούτσια όσοι τα φόρεσαν δύσκολα τα αποχωρίστηκαν. Χρειάζεται μεγάλη δύναμη ψυχής, ύστερα από δύο(2) ή τρεις(3) θητείες να παραδώσεις τα σκήπτρα σε κάποιους άλλους.

Τον Ιανουάριο του 2018, ο δημοσιογράφος, παρουσιαστής και κάτοχος ενημερωτικού ιστότοπου, κ. Γιώργος Καπετάνιος, έγραφε στον προσωπικό του λογαριασμό στο F.B, «3.600 ευρώ από τον Δήμο για την κατασκευή ιστοσελίδας της Κ.Ε.ΔΗ.Σ. Γελάνε και τα πληκτρολόγια Βασίλη» και συνέχισε με ιδιαίτερα επικριτικά σχόλια.

Πράξη ανθρωπιάς και αλληλεγγύης από τους ιθύνοντες του Δημόσιου ΙΕΚ Νέας Ζίχνης, οι οποίοι συγκέντρωσαν φάρμακα και τα παρέδωσαν στην Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης για να βοηθήσουν τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη. 

Κάθε χρονιά, την ώρα που αρχίζουν οι πανελλήνιες Εξετάσεις των μαθητών για την εισαγωγή τους στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας, το ίδιο σφίξιμο στο στομάχι και ο ίδιος κόμπος στην ψυχή, επαναφέρουν χρόνια τώρα την αγωνία και τη στεναχώρια των υποψηφίων σ’εμένα.

Στο κέντρο της πόλης μία εικόνα εξαθλίωσης αδέσποτου ζώου με έκανε να σταθώ για ώρα στο πεζοδρόμιο ψάχνοντας αιτίες και λύσεις του προβλήματος.

Όπου φύγει-φύγει οι Έλληνες από κάθε γωνιά της χώρας για να πιάσουν το όνειρο, που σιγόκαιγε στο μυαλό τους όλο αυτό το χρόνο, που ο φόβος του κορονοϊού τούς απειλούσε.

Εκείνη τη χρονιά το Πάσχα έπεφτε αργά. Ήταν τέλη Απριλίου, μία ημέρα πριν από την Πρωτομαγιά και αποφασίστηκε να κάνουμε Ανάσταση σε μοναστήρι, δίπλα από το χωριό της αείμνηστης γιαγιάς μου. Ανάσταση στο χωριό και μάλιστα σε μοναστήρι ήταν τότε για εμένα … «τιμωρία». Μακριά από τους φίλους και συμμαθητές μου, μακριά από «τσουγκρίσματα», από πλάκες και αστεία αλλά προπάντων κοντά στη βασανιστική παραμονή μου στο ναό μέχρι ολοκλήρωσης της Αναστάσιμης Ακολουθίας.