Ο κορονοϊός δημιούργησε πολλαπλά και πολυσύνθετα προβλήματα. Όχι μόνο στην υγεία μας, στην ύπαρξή μας, στην αδυναμία μας να το αντιμετωπίσουμε, στην αλλαγή του τρόπου ζωής μας, στο οικονομικό αδιέξοδο, που οδήγησε τους λαούς.

Στις επόμενες γραμμές αναπτύσσω κάποιες σκέψεις, καθώς καιρό τώρα ήθελα να αναφερθώ, και προσωπικά αλλά και σε γενικότερο επίπεδο, σε ορισμένες καταστάσεις που με προβληματίζουν, με δυσαρεστούν, ίσως να με ενοχλούν κιόλας, και τώρα που είμαστε ακόμη στα πρώτα βήματα του νέου έτους θα ήταν σώφρον να τα τακτοποιήσω στο νου μου.  

Άργησε αλλά τελικώς εμφανίστηκε η κακοκαιρία «Λέανδρος» σε κάποιες περιοχές του Νομού Σερρών.

Από το πρωί οι τηλεοπτικές εκπομπές διαγκωνίζονταν ποια θα δείξει περισσότερες φορές και σε πιο κοντινά πλάνα τον ξυλοδαρμό του σταθμάρχη του Μετρό. Οι ίδιες εικόνες, επαναλαμβανόμενες σε όλες τις εκπομπές , γέμισαν αποτροπιασμό τα μάτια μας αλλά περισσότερο τις ψυχές μας.

Ο Δήμος Αμφίπολης ανταποκρινόμενος στις επαυξημένες ανάγκες, που προέκυψαν λόγω των καιρικών φαινομένων, έστειλε προσωπικό με κατάλληλο ειδικό όχημα προκειμένου να συνδράμει στην αντιμετώπιση και αποκατάσταση των εκτεταμένων, από την πλημμύρα, ζημιών στην Ευκαρπία του Δήμου Βισαλτίας.

Η πανδημία, ο εγκλεισμός, τα μέτρα. Τα μέτρα, που αλλού εφαρμόζονται σύμφωνα με το γράμμα του νόμου κι αλλού γίνονται εξαιρέσεις ή παραβιάζονται. Τα μέτρα, που λειτουργούν ως ανασταλτικός παράγοντας, τα μέτρα του φόβου, της τιμωρίας και της ποινής. Τα μέτρα στην αντίδραση, στην άρνηση της ύπαρξης του ιού, στην απιστία της γνώμης του κοινού.

Πριν από λίγες ημέρες παραδόθηκε στην κυκλοφορία το νέο τμήμα της Εθνικής Οδού Σερρών – Καβάλας και πλέον το κομμάτι από το Σιδηροδρομικό Σταθμό της Αγγίστας έως τη διασταύρωση της Κρηνίδας είναι εμφανώς βελτιωμένο και σίγουρα πολύ πιο ασφαλές.

Ο χρόνος κυλά αθόρυβα και μας ξεγελά. Χαιρόμαστε για την κάθε ημέρα, που γεννιέται και σπρώχνουμε το «σήμερα» να γίνει «χθες», μη λογαριάζοντας πως κάθε ημέρα που φεύγει είναι η ίδια μας η ζωή, που γλιστρά κι αυτή μαζί με το χρόνο.