Βαθιά υπόκλιση στην ανθρωπιά των κατοίκων της οδού Ιουστινιανού!

Στο κέντρο της πόλης μία εικόνα εξαθλίωσης αδέσποτου ζώου με έκανε να σταθώ για ώρα στο πεζοδρόμιο ψάχνοντας αιτίες και λύσεις του προβλήματος.

Μία γάτα μπερδεύτηκε στα πόδια μου και με έκανε να σταματήσω. Μία γάτα, που μύριζε έντονα πετρέλαιο, μία γάτα με καψαλισμένο το τρίχωμά της και τυφλή. 

Τα ερωτήματα, που στήθηκαν μέσα μου βρήκαν απάντηση από μία φωνή, που βγήκε από την πόρτα ενός παρακείμενου καταστήματος. «Χθες ήταν πολύ χειρότερα. Της έριξα δύο κουβάδες νερό, την ξέπλυνα και κατόπιν την τάισα».
Κι ενώ έπιασα κουβέντα με τον καταστηματάρχη της οδού Ιουστινιανού (σσ κέντρο της πόλης) για να βρω απαντήσεις στα ερωτηματικά που γεννήθηκαν, νεαρή ένοικος διπλανής οικοδομής κατέβασε σε ένα χαρτί φέτες από γαλοπούλα και τάισε τη συμπαθή, ηλικιωμένη και τόσο ταλαιπωρημένη γάτα. «Η γάτα αυτή ζει στο πεζοδρόμιό μας επί χρόνια, τη χαϊδεύουμε, την ταΐζουμε, της δίνουμε νερό. Όμως, κάποιος φαίνεται ότι ενοχλούνταν από την παρουσία της. Ή έπεσε μόνη της μέσα σε πετρέλαιο ή την έλουσε κάποιος με αυτό».

Η ανθρώπινη βαρβαρότητα απέναντι σε ζώα, που βρέθηκαν στο αφιλόξενο κέντρο της πόλης με εξόργισε. Η γάτα αυτή είναι το παράδειγμα της σκληρότητας που υπάρχει γύρω μας. Σκοτώνοντας ό,τι δεν μας αρέσει γύρω μας, νομίζουμε πως θα καθαρίσει ο τόπος από όλα όσα μας ενοχλούν. Ο πόνος που σκορπίζουμε, βέβαια, μας αφήνει αδιάφορους.
Μία γάτα τυφλή, μία γάτα με καψαλισμένο τρίχωμα, μία γάτα με μαυρισμένα πόδια στο κέντρο της πόλης δείχνει το επίπεδο του σκληρού προσώπου της ανθρώπινης υπόστασης.
Φιλόζωοι δεν μπορούμε να είμαστε όλοι, άνθρωποι όμως μπορούμε να είμαστε!

Κείμενο: Ιορδάνης Ξανθόπουλος (Φιλόλογος-Δημοσιογράφος)