Η «βαρβαρότητα» της εικόνας και της είδησης !

Από το πρωί οι τηλεοπτικές εκπομπές διαγκωνίζονταν ποια θα δείξει περισσότερες φορές και σε πιο κοντινά πλάνα τον ξυλοδαρμό του σταθμάρχη του Μετρό. Οι ίδιες εικόνες, επαναλαμβανόμενες σε όλες τις εκπομπές , γέμισαν αποτροπιασμό τα μάτια μας αλλά περισσότερο τις ψυχές μας.

Η είδηση φρικιαστική! Η εικόνα σχιζοφρενική! Δύο νέα άτομα, δύο νέοι άνθρωποι, έδειξαν όλη τη βαρβαρότητα της ανθρώπινης φύσης. Ποιος τάχα δεν κλείνει τα μάτια μπροστά σε αυτήν την εικόνα; Ποιος τάχα μπορεί να μείνει ασυγκίνητος μπροστά σε αυτήν την είδηση; Απανωτά χτυπήματα με τόσο μένος σε ένα ανθρώπινο σώμα, που κείτονταν στο έδαφος.

Το ακούσαμε όλοι. Το είδαμε όλοι. Αυτή, όμως, η επαναλαμβανόμενη εικόνα στους δέκτες της τηλεόρασης, σε τόσες εκπομπές, ειδησεογραφικές και μη, αυτή η «σαδιστική διάθεση» να βλέπουμε και να ξαναβλέπουμε το μέγεθος της βαρβαρότητας, πρέπει να μας προβληματίσει όλους.

Φίλος μου, που με συνάντησε χθες, μου είπε με νόημα: «Κάθε κλωτσιά στο σταθμάρχη του Μετρό ήταν σαν να τρυπούσε το δικό μου κορμί και μέσα στην καραντίνα αυτές οι άγριες εικόνες μαύρισαν ακόμη περισσότερο την ψυχή μου».

Ο δημοσιογράφος εκφωνεί την είδηση και όσο διαρκεί η είδηση, η εικόνα ξανά και ξανά αναγκάζει το χέρι μας να αλλάξει πάραυτα κανάλι. Αλλά κι εκεί, και στο άλλο κανάλι δηλαδή, η ίδια εικόνα. Αυτή η καταδικαστέα και αποτρόπαια εικόνα «σχίζει» το οπτικό μας πεδίο και είναι παντού, παίζει παντού, σε όλα τα τηλεοπτικά κανάλια. Σωστός αγώνας για τον τηλεθεατή να ξεφύγει από την αποκρουστική εικόνα της βαρβαρότητας. Αγώνας άκαρπος. Όσες περισσότερες φορές κάνει η εικόνα τον κύκλο της επανάληψης, τόσο το ποσοστό της τηλεθέασης αυξάνει.

Αυτά, στη φιλοσοφία του χθες για την τηλεθέαση. Αυτά στην παλιά τηλεόραση, που προτιμούσαν οι πολλοί κι όχι στην τηλεόραση του σήμερα, που ολοένα και χάνει θεατές και διαρκώς υστερεί στην «κόντρα» με τα άλλα Media(σσ Internet & Social Media). Σήμερα, μέσα στην καραντίνα, με τόσους θανάτους δικών μας ανθρώπων, με τόσες ημέρες εγκλεισμού, με το φόβο στις ψυχές μας, η επανάληψη της αγριότητας ενός ξυλοδαρμού, μαυρίζει περισσότερο τη ζωή μας.

Η διαχείριση της εικόνας πρέπει επιτέλους να δώσει στην τηλεόραση την ευκαιρία να αποδείξει ότι έχει και ανθρώπινο πρόσωπο.

Άποψη: Ιορδάνης Ξανθόπουλος (Φιλόλογος – Δημοσιογράφος)