Οι κεραίες πάνω από τα κεφάλια μας !

Στις ζωγραφιές που έκανα μικρός θέλοντας να αναπαραστήσω το σπίτι μου, ζωγράφιζα πολυκατοικίες με μικρά, φωτεινά παράθυρα και στην ταράτσα ένα «δάσος» από κεραίες τηλεοράσεων. Τότε, το κάθε διαμέρισμα είχε τη δική του κεραία και οι πόλεις, με τις χιλιάδες κεραίες επάνω στις πολυκατοικίες, έμοιαζαν να φορούν αγκάθινα στεφάνια, «εσταυρωμένες» κι αυτές για το πάθος της εικόνας και της ενημέρωσης που αναζητούσαν.

Τα χρόνια πέρασαν και οι πολλές κεραίες αντικαταστάθηκαν, από μία, μεγαλύτερη, κεντρική παρέα για όλα τα διαμερίσματα. Κάτι ήταν κι αυτό Η τεχνολογία βοήθησε να αλλάξει η εικόνα των πόλεων προς το καλύτερο. Η χαρά, όμως, γι’αυτήν την αλλαγή δεν κράτησε πολύ. Σύντομα, οι γύρω λόφοι, γέμισαν κεραίες ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών, αφού ο νόμος έδωσε το δικαίωμα σε ιδιώτες να αποκτήσουν ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό μέσο. Η πόλη κυκλώθηκε από ραδιοκύματα, που εξέπεμπαν σε διάφορα μήκη, μεταφέροντας στους δέκτες μας ήχους, μουσικές και εικόνες. Οι άντρες σταμάτησαν να αγοράζουν εφημερίδες, οι γυναίκες άφησαν κατά μέρους το εργόχειρο ή το βιβλίο και συνεπαρμένοι από τη γρήγορη και άμεση είδηση, από το φως της εικόνας που παγιδεύει, δεν νοιάζονταν σχεδόν καθόλου για τη μεγάλη αλλαγή που συντελούνταν στην καθημερινότητά τους.

Στην αλλαγή αυτή, χαριστική βολή έδωσαν κάποιες ακόμη μεγαλύτερες κεραίες, που στήθηκαν παντού. Αυτή τη φορά, ήταν κεραίες κινητής τηλεφωνίας. Κι εμείς, όλοι οι άνθρωποι, πριν καλά-καλά συνηθίσουμε τα μάτια μας και τα αυτιά μας στις εικόνες και τους ήχους που έρχονταν από το υπερπέραν, φυλακιστήκαμε σε μία μικρή πυγολαμπίδα, που κόλλησε στο χέρι μας και έκλεψε τη ματιά και το νου μας. Ήταν τα κινητά τηλέφωνα, που άλλαξαν τις συνήθειες των ανθρώπων και έφεραν πάνω από τα σπίτια μας, δίπλα από τα δωμάτια μας, στη γειτονιά μας, γιγάντιες κεραίες με ένα φωτεινό φάρο στην κορυφή τους, σημάδι των κυμάτων που διασπείρουν γύρω τους.

Κινούμαστε και ζούμε ανάμεσα σε ραδιοκύματα, εγκλωβισμένοι στο ζελέ της αποξένωσης που μας κυκλώνει, δέσμιοι της ουτοπίας που μας προσφέρουν. Η αποχαύνωση επέρχεται και μας καταπίνει, οι αντιστάσεις μας διολισθαίνουν, οι κεραίες μεγαλουργούν. Κεραίες τηλεόρασης, ραδιοφώνου, κεραίες κινητής τηλεφωνίας, κεραίες που τείνουν να γίνουν οδοφράγματα στη σκέψη μας, που ατρόφησε.

Τα αποτελέσματα αυτής της αλόγιστης χρήσης-κατάχρησης όλων αυτών των συσκευών, που λειτουργούν χάρη στην ύπαρξη κάποιων κεραιών είναι νωρίς ακόμη για να αποτιμηθούν. Όμως, αθροιστικά, είμαστε η γενιά που δέχθηκε και συνεχίζει να δέχεται την περισσότερη ραδιενέργεια. Ελπίζουμε στον κορεσμό, που αργά ή γρήγορα, θα επέλθει! Σε κάποιο αντίδοτο για να αποφύγουμε τη …δηλητηρίαση! Ελπίζουμε στην αλλαγή της νοοτροπίας μας!

Άποψη: Ιορδάνης Ξανθόπουλος (Φιλόλογος – Δημοσιογράφος)