Διχάζει το «Ζήτημα της Καθαρίστριας»

Αισθήματα συμπάθειας ξεσήκωσε η είδηση της φυλάκισης της καθαρίστριας του παιδικού σταθμού, η οποία πλαστογράφησε το ενδεικτικό της Ε’ Δημοτικού για να προσληφθεί στη θέση αυτή.

Γεννήθηκαν πολλά ερωτήματα και «βγήκαν μαχαίρια» για να καρφώσουν τη μία ή την άλλη πλευρά, που αδίκησε ή αδικήθηκε. Πόσο αλήθεια το νόμιμο μπορεί να είναι και δίκαιο και ηθικό;

Ο νόμος, είναι αλήθεια, δεν αφήνει περιθώρια συμπάθειας, συμπόνοιας και λύπησης. Πρέπει να είναι ξεκάθαρος, γυμνός συναισθημάτων και δίκαιος. Κι ως τέτοιος απέδωσε την ποινή της πλαστογραφίας.

Ωστόσο, πίσω από αυτήν την αξιόποινη πράξη, κρυβόταν το προσωπικό δράμα ενός ανθρώπου, που απεγνωσμένα ζητούσε δουλειά. Στο όνομα, όμως, της ανάγκης για εργασία καταλύεται ο νόμος; Παύει η ισονομία; Μένει ατιμώρητος ο δράστης;

Το δίλημμα είναι σαφές! Έπραξε σωστά το δικαστήριο, το οποίο και τιμώρησε την καθαρίστρια ή μήπως έπρεπε να λάβει υπόψιν του κι άλλες παραμέτρους, ώστε η τιμωρία να είναι ελαστικότερη;

Κατά καιρούς ακούστηκαν ονόματα ανθρώπων, που απέκτησαν πλαστά πτυχία ή μεταπτυχιακά και κάνοντας χρήση αυτών ως «εφόδια», κατέλαβαν θέσεις και εξελίχθηκαν. Αυτό, ως φαινόμενο, υποδηλώνει πως οι ελεγκτικοί μηχανισμοί δεν λειτουργούν σωστά και πως το σύστημα αφήνει περιθώρια να εμφανίζονται τέτοια περιστατικά.

Πόσο δίκαιο είναι τώρα, ύστερα από 18 ολόκληρα χρόνια δουλειάς και εργασίας, να αποδίδεται η τιμωρία για την αξιόποινη πράξη είναι ένα μεγάλο ερωτηματικό. «Παραγραφή παραπτώματος», όπως έχουν οι βουλευτές, εδώ δεν υπάρχει; Και πόσοι ακόμη, μαζί με αυτήν την καθαρίστρια, πρέπει (άραγε) να τιμωρηθούν ; Απλώς ερωτώ . . .

Άποψη : Ιορδάνης Ξανθόπουλος (Φιλόλογος – Δημοσιογράφος)