Γράφω για τους …Φιλόδοξους !

Και πριν καλά-καλά εκπνεύσει η θητεία της νυν Δημοτικής Αρχής , άρχισαν τα σερραϊκά πηγαδάκια να στήνονται με ένα και μόνο θέμα συζήτησης: «Πώς θα καταφέρουμε να στήσουμε έναν υποψήφιο συνδυασμό ικανό ώστε να κερδίσει τις εκλογές».

Κάποιοι στο άκουσμα τέτοιων σχεδίων γέλασαν και έκαναν ειρωνικά σχόλια. «Όποιος βιάζεται …σκοντάφτει», είπαν. Κάποιοι άλλοι επιβράβευσαν τέτοιες κινήσεις, γιατί όπως λέει και η σοφή ρήση «των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν». Και κάποιοι τρίτοι δεν τους άγγιξε καν η είδηση τέτοιων κινήσεων. Είναι γεγονός ότι «δελφίνοι» υπάρχουν πάντοτε  γύρω και μέσα σε κάθε παράταξη. Είναι επίσης ανθρώπινο να υπάρχουν φιλοδοξίες και κάποιοι να σχεδιάζουν βήματα και κινήσεις για το μέλλον.

Όμως, ένας κίνδυνος ελλοχεύει σε αυτές τις βιαστικές κινήσεις. Ο μεγάλος χρόνος προετοιμασίας και σχεδιασμού μπορεί να ξεφτίσει τον ενθουσιασμό και την προοπτική. Μπορεί να δημιουργηθούν τριβές ανάμεσα στους υποψηφίους και να ξεπεταχτούν επιθυμίες τρίτων.

Σε όλες τις παραπάνω σκέψεις προσθέτω τούτο :
Η ικανότητα ενός υποψηφίου, που πρέπει να είναι το μοναδικό κριτήριο για την εκλογή, παρακάμπτεται τις περισσότερες φορές από άλλα στοιχεία. Έτσι, λιγότερο ικανοί υποψήφιοι κατάφεραν να εκλεγούν στη θέση του Δημάρχου χάρη στη υπομονή, στο προσιτό ύφος, στη συμπεριφορά, στην επιλογή συνεργατών κι όχι στο πρόγραμμα που είχαν ή στην αξιοσύνη τους.

Άλλωστε το εκλογικό σώμα δίνει σημασία και στη «χημεία» που αναπτύσσεται ανάμεσα σε ένα Δήμαρχο και σε αυτό. Όπως και να το δούμε, οι φιλοδοξίες είναι θεμιτές αρκεί ο χρόνος και ο καιρός να το επιτρέπουν.

Κείμενο : Ιορδάνης  Ξανθόπουλος  (Φιλόλογος-Δημοσιογράφος)