ΑΝΗΣΥΧΙΑ: Έρημα χωριά με κλειστά σχολεία !

Την είδα καθισμένη στα σκαλιά του σχολείου του χωριού της, την Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου. Μια γιαγιά περίπου 80 χρονών, μπροστά στην πόρτα του έρημου σχολείου, είναι μια εικόνα που πληγώνει από μόνη της. Τη χαιρέτησα και τη ρώτησα «τι κάνεις;» «θρηνώ!» μου απάντησε μονολεκτικά και με έβαλε σε σκέψεις.

Εγώ είχα κατά νου το κλειστό σχολείο , ως εικόνα, αλλά η γιαγιά είχε άλλα προβλήματα, σκέφτηκα προ στιγμήν. Πλησιάζοντάς την, όμως, και πιάνοντας κουβέντα μαζί της, κατάλαβα πως «ο θρήνος της» ήταν για το κουδούνι που δεν ήχησε το πρωί, για την αυλή που δεν γέμισε παιδικές φωνές, για την ερημιά που απλώνεται στο χωριό της και σφίγγει χείλη και καρδιές, αδειάζει τα μάτια από εικόνες, φέρνει την ερημοποίηση της υπαίθρου.

«Στην αρχή μάς πήραν την Κοινότητα, ύστερα μας έκλεισαν το Ταχυδρομείο, τώρα μας πήραν και το Σχολείο. . .»Προσπάθησα να απαριθμήσω τα οφέλη των μαθητών, φοιτώντας σε μεγαλύτερο σχολείο αλλά τα επιχειρήματά μου έπεφταν στο κενό. Η πίστη της γιαγιάς ήταν μία και αμετάκλητη: «Υπάρχει σχέδιο εξόντωσης των χωριών» κι αυτό όσο κι αν προσπάθησα να το ανατρέψω, δεν τα κατάφερα.

Κανένας οικονομικός σχεδιασμός για τη μείωση των δαπανών και καμιά οικονομική συγκυρία δεν μπορεί να ισοφαρίσει στις ψυχές όλων αυτών των ανθρώπων την εγκατάλειψη που νιώθουν από την Πολιτεία. Γερασμένα κορμιά, με συρτά βήματα στους δρόμους, απέμειναν πλέον στα χωριά μας και οι εικόνες του είναι όλες ασπρόμαυρες. Το χρώμα της ζωής χάθηκε πια! Το πήραν μαζί τους οι νέοι που διώχτηκαν από τις εστίες τους, γιατί σε ένα χωριό που δεν έχει Κοινότητα, Σχολείο, Ταχυδρομείο και που τα δρομολόγια του ΚΤΕΛ μειώθηκαν κι αυτά, γιατί να ζήσει ο νέος;

Φεύγοντας από το χωριό και γεμάτος απόγνωση για την υπάρχουσα κατάσταση, άνοιξα την εφημερίδα που κρατούσα και δεν κατάφερα να διαβάσω. Πήρα ανάσα, όταν στη στήλη «Δρόμοι» του Βρανά διάβασα για τη Φινλανδία που κατάφερε να βγει από τη «Μαύρη Τρύπα» και συγύρισε τα οικονομικά της με έναν έξυπνο τρόπο. Αύξησαν τις δαπάνες για την Παιδεία κι έτσι δεν άργησαν να βγουν από την ύφεση, σώζοντας την οικονομία και τη χώρα τους. Σήμερα, οι Φινλανδοί μαθητές έχουν τις κορυφαίες επιδόσεις στην Ευρώπη με δαπάνες 7% για την Παιδεία. Εμείς τι κάνουμε στη χώρα μας; Κόβουμε τις δαπάνες προχωρώντας σε συγχωνεύσεις και λουκέτα στα σχολεία μικρών Κοινοτήτων και χωριών. Κάνουμε δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από εκείνο που έκαναν οι Φινλανδοί. Ετοιμάζουμε δηλαδή παιδιά Β’ Κατηγορίας και τροφίμους του Ταμείου Ανεργίας, όταν κλείνουμε τα σχολεία μας κι αφαιρούμε από την ύπαιθρο έναν ζωντανό ιστό της κοινωνίας. Δικαίως ίσως «θρηνεί» η 80χρονη γιαγιά στα σκαλιά του έρημου πια σχολείου, ίσως από ένστικτο …!

Άποψη : Ιορδάνης Ξανθόπουλος (Φιλόλογος – Δημοσιογράφος)