Οι «λυπημένοι» μαθητές , η μυωπία και η διάβρωση του συναισθηματικού κόσμου !

Μαζί με την πανδημία του «άγνωστου ιού», ήρθε και η αύξηση της μυωπίας των νεαρών κυρίως ανθρώπων, που τείνει να γίνει επιδημία! Μέσα σε όλα όσα αλλάξαμε στη ζωή μας τον τελευταίο χρόνο είναι και η υπερβολική χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Οι υπολογιστές αντικατέστησαν πλήθος δραστηριοτήτων μας, υποκατέστησαν την ανάγκη της επικοινωνίας μας με τους ανθρώπους, άνοιξαν παράθυρα στη διασκέδαση και στη γνώση, μηδένισαν τις ανάγκες μας προσφέροντάς μας λύσεις.
Κλεισμένοι στα σπίτια μας με το φόβο να κυριεύει τις ψυχές μας, δώσαμε χρόνο στον «ηλεκτρονικό κόσμο» να μας κατακλύσει. Πληρώσαμε τις υποχρεώσεις μας μόνο με ένα κλικ στο πληκτρολόγιο. Παραγγείλαμε όσα είχαμε ανάγκη κι όχι μόνο. Επικοινωνήσαμε βουβοί με το πάτημα ενός κουμπιού. Πήγαμε στο σχολείο μέσα από την «ηλεκτρονική τάξη», διαβάσαμε πάνω στην οθόνη, γελάσαμε με τα σατυρικά των συμμαθητών μας.
Κι όμως! Ο εγκλεισμός δεν νικήθηκε! Η έλλειψη της ανθρώπινης επαφής δεν υποκαταστάθηκε!

Δημιουργήθηκε ο μαθητόκοσμος κυρίως των «λυπημένων» παιδιών. Των παιδιών, που έχασαν τα περισσότερα από τις ζωές τους. Έχασαν το παιχνίδι, την ξεγνοιασιά, το γέλιο, τη σκανδαλιά, την ανεμελιά και … τα πλήρωσαν με τα μάτια τους! Η δυναμική της όρασής τους μειώθηκε, φορτώθηκαν τη μυωπία, πλήρωσαν με το σπινθηροβόλο βλέμμα τους την πολύωρη έκθεσή τους μπροστά σε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή.

Ο Πρόεδρος της Ελληνικής Οφθαλμολογικής Εταιρείας, Τρύφων Ρότσος, παρατηρεί ότι ο λόγος που η μυωπία τείνει να γίνει επιδημία είναι ο νέος τρόπος ζωής. Το άτομο μέσα στον περιορισμένο χώρο του σπιτιού και μπροστά σε μία οθόνη για ώρες μειώνει το βάθος του οπτικού του πεδίου με αποτέλεσμα να αυξάνει τη μυωπία του. Όπου τα παιδιά με μυωπία περνούν μεγάλο χρονικό διάστημα σε εξωτερικούς χώρους και επειδή αυξάνεται το βάθος του οπτικού τους πεδίου, εκεί, η μείωση της μυωπίας είναι συνακόλουθη.

ΔΕΝ μπορεί, λοιπόν, να είναι «λύση» σε όλα ο υπολογιστής! Κατατρώγει αργά αλλά σταθερά την υγεία μας και την ελευθερία μας. Διαβρώνει το συναισθηματικό μας κόσμο.

Άποψη: Ιορδάνης Ξανθόπουλος (Φιλόλογος-Δημοσιογράφος)