Μας φταίει ο γάιδαρος και χτυπάμε το σαμάρι !

Μία σοφή, λαϊκή ρήση λέει: «Μας φταίει ο γάιδαρος και χτυπάμε το σαμάρι». Αυτό ήρθε στη σκέψη μου, όταν άκουσα από στόματα γιατρών του Γενικού Νοσοκομείου Σερρών να ζητούν να κλείσει η Κοιλάδα των Αγίων Αναργύρων για να περιοριστεί ο συγχρωτισμός στην πόλη. Το ότι στο νοσοκομείο η κατάσταση είναι εκρηκτική και επικίνδυνη, πρωτίστως φταίει η υποστελέχωση του σε ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό.

Και τούτο, όχι τώρα και λόγω κορονοϊού, αλλά πολλά χρόνια πριν. Το ότι τα κρούσματα στο Νομό Σερρών πολλαπλασιάζονται, φταίμε όλοι εμείς, που θεωρούμε ότι το να κυκλοφορούμε χωρίς μάσκα ξεφεύγοντας από τον αστυνομικό έλεγχο είναι μεγάλο κατόρθωμα!

Το ότι στα ελαιοτριβεία των Σερρών γίνεται ένας χαμός, από αγρότες κι όχι μόνο, που χωρίς μάσκα περιμένουν να βγει το λάδι τους, ούτε λόγος για έλεγχο.

Το ότι στα καζάνια απόσταξης τσίπουρου μαζεύονται παρέες «ψήνοντας κα πίνοντας» μένει στο απυρόβλητο.

Το ότι λίγο πριν από το δεύτερο lockdown στα καφέ και τα «φαγάδικα» της πόλης γινόταν «πατείς με πατώ σε» δεν το έβλεπε κανείς.

Αυτοί λένε να κλείσει η Κοιλάδα. Μάλιστα. Να κλείσει, λοιπόν, η Κοιλάδα κι όποιος άλλος χώρος άθλησης , εάν αυτό θα μας σώσει από τον «άγνωστο ιό». Το ζητούμενο είναι ότι όλοι αυτοί οι περιπατητές θα κατευθυνθούν κάπου αλλού. Θα στραφούν εντός της τσιμεντένιας πόλης «σακατεύοντας» τα γόνατά τους και με προφανή κίνδυνο λόγω της συνύπαρξης με τα όσα οχήματα κυκλοφορούν στους άδειους δρόμους (και οι οδηγοί τους τρέχουν παραπάνω και κακώς).

Διαφωνώ με το κλείσιμο της Κοιλάδας των Αγίων Αναργύρων και πάντως κανένας συνωστισμός δεν υφίσταται εκεί. Άνθρωποι μόνοι τους (ή το πολύ δυάδες) πεζοπορούν ακούγοντας μουσική και κρατώντας ένα μπαστούνι κι αυτό σίγουρα ΔΕΝ συνιστά συνωστισμό και πάντως σε τίποτα δεν ομοιάζει με τις βόλτες και την κοσμοσυρροή που είδαμε στην παραλία της γειτονικής Θεσσαλονίκης. Καθαρά πράγματα.
Μόνη σωτηρία μας είναι να τηρούμε τα μέτρα απαρέγκλιτα και να γίνει συνείδησή μας ότι οι χαρές και τα πανηγύρια μετατίθενται για το μέλλον. Το πότε ακριβώς δεν το ξέρω.

Κείμενο: Ιορδάνης Ξανθόπουλος (Φιλόλογος – Δημοσιογράφος)