Ύμνος στη λατρεμένη μητέρα Ελπίδα !

Όταν ήμουν μικρός, παραξενευόμουν πολύ κάθε φορά που άκουγα την αείμνηστη γιαγιά μου να αναστενάζει επαναλαμβάνοντας τη λέξη «μάνα» μαζί με ένα βαθύ «αχ». Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς μία ηλικιωμένη γυναίκα μπορούσε να αναφέρεται με τόσο πάθος στη μητέρα της, αφού ούτε ζούσε πια ούτε είχε την ανάγκη της.

Μεγαλώνοντας, διαπιστώνω ότι η σχέση παιδιού-μητέρας είναι αμφίδρομη και δεν παύει να έχει την ίδια δυναμική όσα χρόνια κι αν περάσουν! Μάνα-Μητέρα-Μαμά! Όπως και να το πεις, έχει το ίδιο νόημα και την ίδια αξία.

Λέξη χιλιοειπωμένη, λέξη χιλιοτραγουδισμένη, λέξη αναλλοίωτη και άσβεστη στη μνήμη όλων. Μάνα, λέξη αναφοράς σε όλους μας, λέξη ιερή και άγια. Ο ακρογωνιαίος λίθος της οικογένειας, το «κυτίον» των παραπόνων μας, η ανιδιοτελής προσφορά, η άοκνη επαγρύπνηση, η άδολη αγάπη, το βλέμμα της συγκατάθεσης, το γνήσιο συναίσθημα, η μεγάλη αγκαλιά, η τρυφερότητα της ζωής μας, ο στήριγμα στα δύσκολα, η σωστή συμβουλή, η δικαιοσύνη στις πράξεις της, η ανεξάντλητη πηγή για να ξεδιψάσουμε και η μοναδική ζεστασιά στο άγγιγμά της.

Μάνα! Σε αυτήν μπορούμε να ακουμπάμε τους προβληματισμούς μας, από αυτήν περιμένουμε λύσεις και σε αυτήν προστρέχουμε για παρηγοριά. Βάλσαμο τα λόγια της στην ψυχή μας και κανόνες ζωής οι συμβουλές της. Το μάτι του αετού, το γερακίσιο, που δεν μας βγάζει από το οπτικό της πεδίο και δεν παύει να ενδιαφέρεται για τους προβληματισμούς μας.

Μυρωδιές καταγεγραμμένες στη μνήμη μας, τυλιγμένες με το όνομά της, γεύσεις αξέχαστες των παιδικών μας χρόνων που έχουν το άρωμά της και μοναδικό της χαραγμένο στο DNA μας να συνοδεύει τα όνειρά μας. Η αγκαλιά που χωράει μεγάλα προβλήματα κι αυτή που γεννάει εναλλακτικές προστάσεις στήριξης.

Χρόνια Πολλά σε όλες τις μάνες (σσ Κυριακή,10/05/2020)

Χρόνια Πολλά μητέρα Ελπίδα .

ΚΕΙΜΕΝΟ : Ιορδάνης Ξανθόπουλος (Δημοσιογράφος – Φιλόλογος)