Εσύ πάσχεις από την ψυχολογία του ενοικιαστή ;

Αν δεν έχετε νοικιάσει ποτέ στη ζωή σας σπίτι, ίσως να μην μπορείτε να καταλάβετε την ψυχολογία του ενοικιαστή. Δεν είναι μόνο η ημερομηνία της πληρωμής του ενοικίου και μάλιστα προκαταβολικά, προτού δηλαδή εξαντληθεί ο μήνας, είναι αυτές, οι τάχα τυχαίες επισκέψεις του ιδιοκτήτη, ο οποίος έρχεται απροειδοποίητα και χτυπά την πόρτα σου κι εσύ τρέχεις πανικόβλητος να πετάξεις τα αποτσίγαρα, να σκεπάσεις κάποια μουντζούρα στον τοίχο, να ανοίξεις τα παραθυρόφυλλα. Ε! Κάπως έτσι φαντάζομαι τους αρμόδιους- υπεύθυνους των κάθε είδους Υπουργείων ότι νιώθουν, μόλις έρχεται κάποιος «Ευρωπαίος τροϊκανός»  για έλεγχο. Με μια διαφορά: Αυτοί έρχονται συγκεκριμένη ημερομηνία και δεν αιφνιδιάζουν. Δίνουν δηλαδή τον απαιτούμενο χρόνο, ώστε να σκεπαστούν οι τρύπες των ελλειμμάτων και να διορθώσουν λάθη και παραλείψεις.

Δεν μέτρησα πόσες φορές ήρθε η τρόικα για ελέγχους στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, ούτε μπήκα στη διαδικασία να υπολογίσω τα λάθη που μας επεσήμαναν ότι έπρεπε να διορθώσουμε. Εκείνο που με πονάει περισσότερο κι είναι αβάσταχτο, είναι αυτός ο διαρκής φόβος μη τυχόν ξεφύγουμε από τα όρια που βάζουν στην οικονομία μας, αυτή η ενοχή που μας διακατέχει μόλις χαλαρώσουμε κι αφεθούμε στις «παλιές, καλές συνήθειές μας».

Ενοικιαστές στην ίδια μας τη χώρα καταντήσαμε και λογοδοτούμε για κάθε «στραβοτιμονιά» κάθε λίγο και λιγάκι. Δεν είναι μόνο ο φόβος του ενοικιαστή που μας σφίγγει και μας πονά. Είναι αυτή η αίσθηση της απελπισίας, ότι όλα χάθηκαν και ότι δεν υπάρχει πισωγύρισμα. Είναι αυτό το γκρίζο, που απλώθηκε γύρω μας και κάλυψε τα όνειρα και τις προσδοκίες μας. Και όπως ακριβώς κάποιος που νοικιάζει ένα σπίτι, βλέπει στα όνειρά του ότι γίνεται ιδιοκτήτης και χαίρεται για το σπίτι που απέκτησε! Έτσι ονειρευόμαστε όλοι οι Έλληνες! Ότι γίναμε επιτέλους ιδιοκτήτες κι έχουμε το δικό μας σπίτι!

Πώς; Πώς, όμως, θα τα καταφέρουμε; Γιατί ένα μερίδιο ευθύνης το έχουμε λίγο-πολύ όλοι μας. Ακούω κάποιους να λένε «εγώ δεν έφταιξα σε τίποτα, φτωχός ήμουν και φτωχός παρέμεινα». Όχι, φίλε μου! Φταίξαμε όλοι, γιατί όλοι ψηφίσαμε λανθασμένους ανθρώπους να μας κυβερνήσουν, γιατί μπλεχτήκαμε στα γρανάζια των κομμάτων, γιατί χειροκροτήσαμε και εμπιστευτήκαμε ανθρώπους που μας οδήγησαν εδώ, στο σημείο μηδέν.

Αν δεν βάλουμε μυαλό, εμείς, ως ψηφοφόροι, και επιχειρήσουμε εκ νέου να μπούμε στο ίδιο κανάλι που ανοίγουν τα κόμματα, τότε είμαστε άξιοι της τύχης μας. Ενοικιαστές στην ίδια τη χώρα μας θα μείνουμε, κι αυτό δεν πρέπει στιγμή να το ξεχνάμε!

Άποψη : Ιορδάνης Ξανθόπουλος (Φιλόλογος – Δημοσιογράφος)