ΣΟΚ για τα κρεμασμένα ελάφια στο κρεοπωλείο !

Αφορμή για να γράψω τις παρακάτω σκέψεις στάθηκε μια εικόνα ενός ρεπορτάζ σε Δελτίο Ειδήσεων τηλεοπτικού σταθμού. Η εικόνα ζωντανή και σκληρή μαζί έδειχνε δύο άψυχα κορμιά πανέμορφων ελαφιών, κρεμασμένα από τα πόδια – όπως όλα τα σφάγια- μπροστά σε κρεοπωλείο των Ψαχνών Ευβοίας.

Το καφετί δέρμα με τις υπόλευκες βούλες, το μικρό κεφάλι με τα μεγάλα μάτια και τα μακριά, λεπτά πόδια του άψυχα, με σόκαραν εξαρχής. Θα μπορούσε να κρέμεται εκεί, στο τσιγκέλι του κρεοπωλείου, ένα γουρούνι, ένα αρνί, ένα μοσχάρι ίσως και να μην με συγκινούσε και πολύ.

Να το θεωρήσω τόσο ανθρώπινο, τόσο φυσικό, μια εικόνα οικεία και συνηθισμένη ! Για τα ελάφια όμως . . . «ρατσισμός και στα ζώα», σκέφτηκα.

Η φύση προσφέρει απλόχερα στον άνθρωπο ζώα και φυτά για φαγητό χωρίς περιορισμούς και απαγορεύσεις. Εμείς, οι άνθρωποι, κατατάξαμε τα ζώα σε κατηγορίες. Βάλαμε ταμπέλες και περιορισμούς, τα ονομάσαμε «ιερά», τα δώσαμε θέση στην καρδιά μας επιλεκτικά.

Κάνοντας όλες αυτές τις σκέψεις θυμήθηκα και πάλι μια ιστορία, που είχα ακούσει μικρός από τον κυνηγό τότε θείο μου, τον Παναγιώτη.
Σε κυνήγι αγριογούρουνων, που είχε πάρει μέρος, χτυπήθηκε κατά λάθος ένα ελάφι. Λίγο πριν ξεψυχήσει, το ζώο έβγαλε μια φωνή που θύμιζε με κλάμα μωρού και δάκρυα έτρεξαν από τα μάτια του. Αυτό το γεγονός στάθηκε αφορμή στο θείο μου Παναγιώτη να κόψει το κυνήγι.

Κι εγώ τώρα έπαθα ΣΟΚ από το θέμα των σκοτωμένων ελαφιών.

Άποψη : Ιορδάνης Ξανθόπουλος (φιλόλογος – Δημοσιογράφος)