«Η κατάσταση μέσα στο σπίτι είναι απελπιστική. Καλώδια από το ρούτερ προς τα δωμάτια των παιδιών κι εγώ στο σαλόνι με άλλο υπολογιστή. Τρεις(3) συνδέσεις συγχρόνως! Κι ο μικρός κάθε λίγο και λιγάκι να φωνάζει: «Μπαμπά, η σύνδεση δεν είναι καλή! Έλα να με βοηθήσεις!» Σου λέω, ζούμε μία τρέλα».


Όλα τα παραπάνω, μου τα διηγήθηκε από το τηλέφωνο, φίλος μου εκπαιδευτικός, πατέρας τριών(3) αγοριών, που πέραν του lockdown, έχει να αντιμετωπίσει πλήθος άλλων τεχνολογικών ζητημάτων και προβλημάτων, που αφορούν στην ταχύτητα του Internet, την ποιότητα της σύνδεσης με το σύστημα και την περιώνυμη Τηλεκπαίδευση!

Γονείς και μαθητές βρίσκονται στα όρια της υπομονής τους. Τρεις-τέσσερις ώρες καθημερινά μπροστά σε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή χάνεται κάθε ίχνος της ανθρώπινης επαφής και διαλόγου. Η μαγεία της διδασκαλίας και της σχέσης δασκάλου-μαθητή ψηφιοποιείται και μετατρέπεται σε εικόνα και ήχο μέσα από τα στερεότυπα της Τεχνολογίας. Χιλιάδες παιδικά μάτια στυλωμένα στην οθόνη του υπολογιστή, του tablet, του smartphone, έχουν συγχρόνως και ταυτοχρόνως να διαχειριστούν πλήκτρα κα σύμβολα, ήχο και εικόνα. Είναι εκεί όλοι οι συμμαθητές τους, όμως, η μεταξύ τους επικοινωνία είναι σχεδόν αδύνατη.

Απομονωμένοι όλοι μπροστά σε ένα μηχάνημα, μετατρέπουν τη χαρά της συμμετοχής στη εκπαίδευση σε τυπική και απλοϊκή και άχαρη διαδικασία. Μία διαδικασία «αναγκαίου κακού» και περιοριστικής καταπίεσης. Υποκατάστατο της διά ζώσης διδασκαλίας είναι η περιώνυμη Τηλεκπαίδευση. Είναι λύση ανάγκης, ωστόσο, αποστερεί σαφώς από μαθητές και δασκάλους τη ζωντάνια της ανθρώπινης επαφής και την πεμπτουσία της επικοινωνίας.

Άποψη : Ιορδάνης Ξανθόπουλος (Φιλόλογος – Δημοσιογράφος)

Διαβάστε επίσης:

  • 500αρίσαμε . . . !! Ο χρόνος κυλά αθόρυβα και μας ξεγελά. Χαιρόμαστε για την κάθε ημέρα, που γεννιέται και σπρώχνουμε το «σήμερα» να γίνει «χθες», μη λογαριάζοντας πως κάθε ημέρα π...