«Οι Άθλιοι» στη θέση Κλειδί

Παρακολούθησα με ενδιαφέρον ρεπορτάζ από το κανάλι ΤΗΛΕ-ΕΠΙΛΟΓΕΣ, όπου ο σεβασμιότατος Μητροπολίτης Σιδηροκάστρου Μακάριος με κραυγή απόγνωσης καλούσε το λαό να βοηθήσει τους απελπισμένους πρόσφυγες και μετανάστες, που τους «έριξαν» στη θέση Κλειδί. Και ο δικηγόρος Γιάννης Γιάντσιος στο ίδιο ρεπορτάζ στηλίτευε την εκκωφαντική σιωπή των αρχών αυτού του τόπου.

Στον τόπο αυτό όλα τα πράγματα γίνονται «κατόπιν εορτής». Συμφωνούμε για παράδειγμα με τη χάραξη της Εγνατίας Οδού κι ύστερα βλέπουμε τα λάθη αυτής της χάραξης. Ενεργούμε για την τοποθέτηση διοδίων κι αργότερα αντιλαμβανόμαστε ότι ήταν μεγάλο λάθος για τους Σερραίους. Υποδεικνύουμε την τοποθεσία «Κλειδί» για να «φυλακίσουμε» κάποιους απελπισμένους της ζωής και καθώς ζαλιστήκαμε από τα προβλήματα του κορονοϊού, ξεχάσαμε αυτές τις ψυχές.

Στις δημοκρατίες η νομοθεσία – ευτυχώς – προβλέπει συμπεριφορές αρχών και κρατών απέναντι σε τέτοιες ομάδες ανθρώπων. Όλοι συμφωνούμε ότι δεν θέλουμε αυτούς τους ανθρώπους στον τόπο μας. Από τη στιγμή, όμως, που «κάποιοι τους έφεραν» είναι απάνθρωπο, αντιδημοκρατικό, αντιβαίνει στη νομοθεσία η εγκατάλειψή τους σε άθλιες συνθήκες, τιμωρώντας τους – τάχα – για ποιο λόγο;

Όλοι όσοι έσπευδαν να υποδείξουν την τοποθεσία Κλειδί τώρα «τραβούν την ουρά τους» από κάθε ευθύνη. Πού είναι αλήθεια οι αυτοδιοικητικοί, οι βουλευτές, οι οργανώσεις, οι χριστιανοί αυτού του τόπου που ξέχασαν τα λόγια του Χριστού;

Κι αλήθεια, γιατί προτιμήθηκε η σίτισή τους από καταστήματα της Θεσσαλονίκης κι όχι των Σερρών; Πού είναι η ανταποδοτική ωφέλεια των τοπικών κοινωνιών που δέχθηκαν να στεγάσουν αυτούς τους ανθρώπους;

ΥΓ: Προς αποφυγήν κάθε παρερμηνείας ξεκαθαρίζω ότι ο παραπάνω τίτλος είναι δάνειο από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Βίκτωρος Ουγκώ «Οι Άθλιοι» (1862) και τίποτα περισσότερο.

Άποψη: Ιορδάνης Ξανθόπουλος (Φιλόλογος-Δημοσιογράφος)