Το Πάσχα είναι η μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης. Η Ανάσταση του Κυρίου είναι το υπέρτατο γεγονός, που δίνει ελπίδα στο ανθρώπινο γένος και εξισορροπεί το φθαρτό σώμα με την άυλη ψυχή. Η Ανάσταση έχει και συμβολική σημασία, αφού έπειτα από τα πάθη έρχεται συνήθως η Ανάσταση.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα οι αντοχές των ανθρώπων δοκιμάζονται καθημερινά. Η φρίκη του πολέμου στην Ουκρανία μαζί με την αποδόμηση της ιερότητας της έννοιας της μάνας, συνδυαζόμενη με τη φτώχια και την ακρίβεια δημιουργούν ένα εκρηκτικό κλίμα, που σκεπάζει όλους μας.

Εντελώς ξαφνικά έφυγε από κοντά μας η φίλη και συνάδελφος, Μαρία Γιακουμή. Η είδηση του χαμού της σόκαρε το δημοσιογραφικό (κι όχι μόνο) κόσμο των Σερρών και άφησε δυσαναπλήρωτο κενό στην οικογένειά της.

Ξαφνικά και αναπάντεχα χτύπησε ο θάνατος την πόρτα της ζωής του Δημήτρη Σιαμάγκα. Θρηνεί η εκπαιδευτική κοινότητα για το χαμό ενός άξιου τέκνου της.

Στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Προγράμματος Erasmus+ KA1 με κωδικό 2020-1-EL01-KA102-078295 κατά το χρονικό διάστημα από 13/12/2021 έως 19/12/2021 πραγματοποιήθηκε η πρώτη ροή κινητικότητας του προγράμματος αποτελούμενη από οκτώ (8) καθηγητές του Τομέα Πληροφορικής καθώς και του Τομέα Διοίκησης και Οικονομίας του ΕΠΑ.Λ . Ηράκλειας Σερρών, οι οποίοι ταξίδεψαν στη Βαλένθια της Ισπανίας στα πλαίσια της επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης προσωπικού.

Μία επίσκεψή μου τις απογευματινές ώρες στα χωριά του όμορφου Δήμου Αμφίπολης με έφερε μπροστά στην τραγική κατάσταση, που αρκετές φορές άκουσα να περιγράφουν οι κάτοικοι των χωριών αυτών. «Τα χωριά είναι νεκρά», έλεγαν με πόνο και παράπονο.

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στο Δ.ΙΕΚ Ν.Ζίχνης στο πλαίσιο της Πρακτικής Άσκησης της Ειδικότητας «Αρτοποιίας & Ζαχαροπλαστικής» Σεμινάριο Ποντιακής Γαστρονομίας.

Πριν από 15 περίπου χρόνια υπήρχε ακτοπλοϊκή γραμμή, που ένωνε τη Νέα Πέραμο της Καβάλας με τον Πρίνο της Θάσου. Για κάποιους λόγους η γραμμή αυτή έπαψε να υπάρχει.

Ποτέ δεν θυμάμαι να επιθυμήσαμε να φύγει μία χρονιά τόσο πολύ, όσο το 2021. Το διώχναμε, σπρώχναμε τις ώρες να φύγουν, σφίγγαμε τις γροθιές μας και μέσα από τα δόντια μας ξέφευγαν επιφωνήματα και ιαχές, κάτι ανάμεσα σε βρισιές και παράπονο.

Who's Online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται την ιστοσελίδα μας 245 επισκέπτες